I am raining! NY 2006/E.Z©

HAYAT TRENİ

Hepimiz, bir hayat treninde, yolcu…
Boş bulduğumuz, koltukta!
Farklı istikametlerden, aynı sona…

Pencereden akıp gidiyor, hayatımız!
O kadar hızlı…
Dün çocuk, bugün genç, yarın yaşlı!
Düşlerimize hep biraz gecikmiş,
hep biraz borçlu…
Ve sanki bir hayat seferi daha varmış gibi,
bir daha sefere ertelediklerimizle, yolcu…
Koltukta, sallana sallana
hayat sarhoşu!

Hepimiz, bir hayat treninde, yolcu...
Pencereden
dağlar, tepeler, ovalar, nehirler…
Pencereden
kentler, sokaklar, evler…
Pencereden ardımızda kalanlar
bazen, bir veda bile edemeden
son sözümüzü diyemeden…
Ve hep aynı bir sonraki istasyon umuduyla, yolcu…
Oysa, bazen rötarlı,
bazen hiç varamadan…

Hepimiz, bir hayat treninde…
Farklı istikametlerden, aynı sona!
Makas değiştirsende,
bir başka koltuk kapsanda…
Olsan olsan, Baş Makinist de olsan;
ne kadar düdük çalarsan çal, yolcu…
Sonunda, son bir “Düt”!
Ardından,
mendil sallayanın varsa ne mutlu.

Hepimiz, bir hayat treninde…
Hazır tren rayındayken,
pencerenin kenarındayken
tadını çıkar, yolculuğun…
Hayattan sana düşen manzaranın!

Koltukta uyuklamaktansa,
yaşama sarkmak lazım, beline kadar…
Sark sarkabildiğin kadar!

Ama söylemedi deme:
Hayat treninden sarkmak tehlikeli ve yasaktır!
Korkuyorsan, pencereden bak.