Esra Zeynep

Çocuktan Al Haberi

Asilerden bir asiydi, kalemi kırık...

Hangi cepheye yakın olursam bir parça daha toprak
Kalemi kime sıkarsam biraz daha güç;
Ne kadar belden aşağı vurursam o kadar isabet;
Ne kadar bayağılaşırsam o kadar başarı;
Gerçekleri ne kadar çarpıtırsam o kadar dürüstlerin
savaş meydanında "Tutunamayanlar"dandı.

Basındaki yaprak dökümünün aksine,mevsim bahardı.
Zaman susmaktı.
Zaman, alıp başını gitmekti buralardan...
Hatta, başını bile almadan, öyle hafif.

Gitti…
Zaten en iyi yaptığı şey; gitmekti, biraz daha ileri gitti !
Hafızasındaki tüm yüzler; sesler, adresler, sokaklar

Vapurlar, aylar, günler ve saatler silinene dek..

Tüm başlıklar, ünlemler, parantezler, üç noktalar...

Ve sözcükler ; harf harf buharlaşıp bulutlara karışana dek;

adını unutana dek gitti. Dağların ve tüm bildiklerinin ötesine…

Nereye gidersen git, kendini götürürsün derler.
Söz dinledi, gazeteciyi götürmedi.
Onu yıkıntılara terkedip, içindeki çocuğun elini tuttu.

Iskaladığı kelebeklerin peşisıra hayata koyuldular.

Hergünü bir uçurtma…

Çocuk meraklı, heyecanlı.
Yeni bir kalem aldı, ucu silgisiz!
Okumayı yeniden öğrendi, yazmayı.
Yeniden saşırmayı!
Ve hayata sormayı…

İşte o çocuk yazıyor şimdi biriktirdiklerini.
Gündemi, büyüklerin merak etmedikleri…